gedichten voor kinderen van joz.le bruyn

ik wil zo knap zijn als mijn ma!

zo verstandig als mijn pa!

het eerste valt-met doosjes -mee.

maar 't lukt niet bij punt twee.

mijn pa is echt een bolleboos

voortdurend mik ik naast de roos

dus heb ik op mijn schoolrapport

heel dikwijls punten nog te kort.

wie zet voor mij het licht op groen?

wie legt me uit wa ik moet doen?

wie leert mij vlug die cijferkunst?

wie brengt mij weer in papa's gunst?

joz. le bruyn

de duinen schuiven landinwaarts

heel langzaam en voorzichtig.

met 't blote oog is 't niet te zien.

we zijn soms te kortzichtig.

misschien, denkt sanne in de panne,

wandelen ze ooit tot in onze tuin.

hopelijk leggen ze dan eerst niet

ons mooie huisje voorgoed in puin.

joz. le bruyn

onrustbarend  starend

naar de wijzers van de klok

op de hoge toren

kan ik in mijn keel

dubbel en dik

mijn veel te vlugge hartslag horen.

wanneer zal dat vliegtuig

eindelijk arriveren?

verloopt  de landing

veilig zoals het hoort?

of  werd  de bemanning gegeijzeld,

heren.

zijn er misschien al

passagiers vermoord?

allemaal vragen die me plagen

als ik in zaventem wacht op mijn pa

mama zucht:

jongen,

toe nou niet zagen

kijk daar is hij  al met zijn vracht.

joz. le bruyn

sommige kinderen   denken

als ze in de zee plassen

dat dan het water stijgt.

is dat niet een tikkeltje overdreven?

volwassenen

denken

als we die pastoor

in een slecht daglicht stellen

komen we op een goed blaadje te staan

bij de bisschop.

is dat heiliger willen zijn dan de paus?

sommigen zeuten

durven nog te verondestellen:

als we ons askruisje

heel de vasten  laten staan

krijgen we

van de kerkfabriek

een nieuw mantelpakje,dat trekken ze dan met de hoogdag aan!.

geloven die ook nog in sinterklaas?

god mag het weten!

ik ben het  vergeten.

joz. le bruyn

waar is  de tijd gebleven?

ze zeggen dat hij vliegt.

maar...

stil nu.

wacht eens even

ik ben blij dat hij mij

zoveel lieve herinneringen liet!

waar is de tijd?

vraagt mijn oma zich verbazend af.

waar is de tijd dat ik

aan jouw opa

mijn eeuwig ja-woord gaf?

waar is de tijd  dat ik maanden

heb uitgekeken  naar die baby,

die jij nu : mijn papa heet

voor ons blijft  hij  altijd nog een teken

dat liefde ooit eens wonderen deed.

joz. le bruyn

er zijn kinderen

die denken:

als ik in de zee plas,

stijgt het water!

is dat niet overdreven?

er zijn kerkgangers

die geloven:

als wij de pastoor

in een slecht daglicht stellen,

staan we op een blinkend blaadje bij de bisschop!

als dat mogelijk is,

is dat dan geen grote schande?

er zijn seuten die  oprecht menen:

als we ons askruisje

tot en met pasen laten staan,

dan past de kerkfabriek

ons een nieuw mantelpakje aan!

geloven die pilaarbijsters dan ook nog in sinterklaas?

joz. le bruyn

de duinen schuiven landinwaarts

heel langzaam en voorzichtig.

met 't blote oog is 't niet te zien.

we zijn soms te kortzichtig.

misschien, denkt sanne in de panne,

wandelen ze ooit tot in onze tuin.

hopelijk leggen ze dan eerst niet

ons mooie huisje voorgoed in puin.

joz. le bruyn

dingen die haast onmogelijk te vinden zijn:

spoorstaven zonder trein.

kelders zonder wijn.

café's zonder bier.

dierentuinen zonder dier. 

warme bakkers zonder oven.

mooie liedjes zonder strofen.

een abdij zonder pater.

een bron zonder water.

een berg zonder voet.

een schoorsteen zonder roet.

een zee zonder strand.

een gebit zonder tand. 

een fiets zonder stuur.

rook zonder vuur.

een roos zonder doorn.

een strandredder zonder hoorn.

een boek zonder blad.

een schrift zonder klad.

maar ieder huisje heeft zijn kruisje

en elke medaille ook haar keerzijde.

joz. le bruyn

smaken verschillen

en dat is maar goed.

daarom is er keuue te over

rens als kriek

of mierezoet.

papa zweert altijd

bij een trappist van het schab,

maar mijn mama

is verzot op een duvel,

misschien voor de grap?

ze lacht dan spontaan:

snap je dat wel?

telkens ik een duveltje soldaat maak,

danst er ééntje minder  met zijn riek in de hel!

joz. le bruyn

lekker is maar één vinger lang

en mooie liedjes duren nooit lang.

daarom steken de allerzoetste dingen

in de kleinste potjes,

en de allerduurste geuren

in de kleinste kristallen flesjes,

zoals ik  mijn leukste herinneringen

bewaar in mijn geheim dagboek,

achter vergulde slotjes.

dat sleuteltje

is voor de hele buitenwereld

onvindbaar.

echtwaar.

ook jou verklap ik het niet.

ik ben pertinent zeker

dat zelfs mijn beste vriend,

na weken,

het nergens,maar dan ook nergens,

vindt.